• Pełnomocnictwo a upoważnienie

    Wielokrotnie w życiu zdarzają się sytuacje, kiedy nie jesteśmy w stanie osobiście załatwić określonej sprawy: odebrać przesyłki, zatrudnić pracownika czy uczestniczyć w rozprawie. Jednak to, że nie możemy się w danym czasie i sytuacji pojawić osobiście, nie oznacza, że będziemy wyłączeni od danej sprawy.
    Każda osoba dorosła ma prawo do ustanowienia pełnomocnika. Wystarczy spisać odpowiedni dokument określany mianem pełnomocnictwa lub upoważnienia – zaznaczmy w tym miejscu, że są to określenia stosowane zamiennie jednak w literaturze czy przepisach mówimy o pełnomocnictwie. Pojęcie „upoważnienie” używane jest raczej w mowie potocznej.
    Sporządzając pełnomocnictwo należy pamiętać o tym, aby zaopatrzyć je datą. W dalszej części należy wskazać mocodawcę czyli osobę, która udziela pełnomocnictwa czy innymi słowy upoważnienia z podaniem pełnych danych (imię, nazwisko, nr PESEL, adres zameldowania, nr i seria dokumentu tożsamości). Ale to nie jedyna osoba, którą trzeba uwzględnić w piśmie – skoro mocodawca zostanie wskazany to trzeba jeszcze takie same informacje zamieścić o pełnomocniku. Kolejnym ważnym elementem omawianego pisma jest wskazanie zakresu umocowania – zakresu, w jakim upoważniamy pełnomocnika do działania w naszym imieniu.
    Z tego punktu widzenia wyróżnia się trzy rodzaje pełnomocnictwa w zależności od tego, czego ono dotyczy. O pełnomocnictwie ogólnym mówimy, gdy pełnomocnik upoważniony jest do wszelkich działań przed organem administracji, o rodzajowym pełnomocnictwie powiemy w sytuacji, gdy mocodawca upoważni pełnomocnika do dokonywania w jego imieniu spraw określonego rodzaju, np. podpisywanie umów z pracownikami. Ostatnim rodzajem jest pełnomocnictwo szczególne – jak sama nazwa wskazuje dotyczy ono jednej, konkretnej i określonej w pełnomocnictwie czynności, której może dokonać pełnomocnik.

    Published by:
  • Zasady doręczania pism

    Otrzymując pismo od organu administracji publicznej powinniśmy zdawać sobie sprawę z tego, że choć jest to czynność materialno-techniczna to jednak wiążą się z nią określone skutki prawne. Jeśli organ przekazuje stronie bądź innemu uczestnikowi postępowania określone pismo to z pewnością chce nas o czymś powiadomić lub wezwać do podjęcia określonych działań.
    Pisma mogą być doręczane pocztą tradycyjną, za pośrednictwem upoważnionych pracowników organu administracji, przez upoważnione osoby, a od 21 listopada 2005 roku także za pomocą środków komunikacji elektronicznej, czyli drogą np. e-mail’ową.
    Odwołując się do uregulowań zawartych w Kodeksie Postępowania Administracyjnego należy wskazać dwa sposoby doręczania pism.  O doręczeniu właściwym będziemy mówić wówczas, gdy pismo zostanie doręczone adresatowi do rąk własnych lub upoważnionej przez adresata osobie, natomiast doręczenie zastępcze pojawia się w sytuacji, gdy zostanie doręczone dorosłemu domownikowi czy też sąsiadowi adresata.
    Pamiętać należy o tym, że o doręczeniu mówimy kiedy dane pismo zostanie przekazane odpowiednio adresatowi, upoważnionej przez niego osobie czy też sąsiadowi – liczy się sam fakt doręczenia, a nie okoliczność, w której adresat zapoznał się z treścią otrzymanego od organu administracji publicznej pisma.
    Może zdarzyć się także sytuacja, w której adresat odmówi przyjęcia pisma, wtedy mówimy o pewnego rodzaju fikcji prawnej, bo zgodnie z obowiązującymi przepisami uznaje się, że pismo to zostało doręczone w momencie odmowy jego przyjęcia.
    Zarówno odmowa przyjęcia pisma jak i odebranie pisma ale niezapoznanie się z jego treścią nie usprawiedliwiają ewentualnej niewiedzy adresata. Nie może się on także tłumaczyć nieobecnością np. na rozprawie z tego powodu, że odmówił przyjęcia pisma bądź też faktem, że co prawda pismo odebrał jednak nie zapoznał się z jego treścią.

    Published by:
  • Na co zwrócić uwagę pisząc podanie o wszczęcie postępowania

    Postępowanie administracyjne – zgodnie z przepisami wynikającymi z ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego może być wszczęte z urzędu bądź na wniosek strony. Wszczęcie postępowania z urzędu nie wymaga złożenia żadnego wniosku, bo to organ administracji publicznej mając uzasadnione podstawy wszczyna owe postępowanie, przy czym w takiej sytuacji organ zobowiązany jest zawiadomić każdą ze stron o takim wszczęciu postępowania.
    Natomiast w przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek strony – jak sama nazwa wskazuje – konieczny jest odpowiedni wniosek lub innymi słowy podanie. Zaznaczmy, że pojęć tych używamy zamiennie, jednak w KPA używane jest określenie „podanie”. Pod pojęciem podania należy rozumieć wszelkie pisma, którymi obywatel zwraca się do organu administracji publicznej z żądaniem podjęcia przez ten organ określonych czynności.
    Pamiętajmy o tym, że prawo administracyjne to nie tylko uregulowania zawarte w Kodeksie Postępowania Administracyjnego. W jego skład wchodzi bardzo dużo ustaw, rozporządzeń jako aktów wykonawczych regulujących poszczególne dziedziny prawa administracyjnego – jest to tzw. materialne prawo administracyjne. Jako przykłady można wymienić np. prawo budowlane, prawo o ruchu drogowy, prawo oświatowe  i wiele innych. Wszystkie te zagadnienia należą do części szczególnej prawa administracyjnego. Nawet zwracając się do organu o wydanie nowego dowodu osobistego wszczynamy w ten sposób procedurę postępowania administracyjnego, bo dowody osobiste, zmiana imienia czy nazwiska, rejestracja samochodu to także obszary z zakresu uregulować prawa administracyjnego.
    W każdej sytuacji jeśli żądamy od organu administracji publicznej określonego zachowania powinniśmy wystąpić z wnioskiem, którego treść powinna zawierać informacje wskazane w Kodeksie. Pamiętać należy o tym, aby wpisać miejscowość i datę sporządzenia wniosku czy innymi słowy – podania, trzeba dokładnie określić osobę składającą podanie oraz organ, do którego podanie kierujemy. Ponadto należy opisać sprawę w jakiej to składamy podanie i czego poprzez jego wniesienie oczekujemy od organu. Dobrze byłoby na wstępie podania powołać się na podstawę prawną, która upoważnia nas do złożenia takiego pisma. Na koniec należy pamiętać o tym, że podanie powinno być podpisane przez osobę je wnoszącą. Gdy w danej sprawie posiadamy jakieś inne dokumenty i które chcemy bądź musimy dołączyć do podania, wymieniamy je pod zapisem: „załączniki”.
    Warto pamiętać, że jeśli podanie składamy osobiście to powinniśmy poprosić osobę przyjmującą od nas podanie o wydanie potwierdzenia złożenia podania. Będzie to dla nas swego rodzaju dowód na to, że podjęliśmy określone działania.

    Published by:
  • Nowelizacja Kodeksu Pracy

    Nieznajomość prawa szkodzi i o tym powinien pamiętać każdy obywatel, zatem jak najbardziej wskazane jest śledzenie zmieniających się przepisów prawa z różnych dziedzin, bo często możemy żyć w nieświadomości i swoją niewiedzą sobie zaszkodzić.
    Na szczególną uwagę zasługują przepisy prawa pracy, które dotyczą przecież każdej osoby zatrudnionej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku Kodeks Pracy. Ostatnia nowelizacja z 2015 roku obowiązuje pracowników od 22 lutego 2016 roku. Warto więc mieć świadomość co nowego wprowadzono do porządku prawnego regulujące kwestie związane ze stosunkiem pracy.
    Nowe przepisy wprowadzają przede wszystkim zmiany w rodzajach umów o pracę. Dotychczas funkcjonowały następujące rodzaje umów o pracę: umowa na okres próbny, umowa na czas określony, na zastępstwo pracownika, na czas wykonywania określonej pracy oraz najbardziej pożądana przez pracowników – umowa na czas nieokreślony. Po zmianie przepisów wprowadzonych w czerwcu 2015 roku nie ma już tylu rodzajów umów. Obecnie funkcjonować będzie umowa na okres próbny, na czas określony i umowa o pracę na czas nieokreślony. Natomiast umowa na zastępstwo oraz umowa na czas wykonywania określonej pracy zostają włączone do umowy na czas określony i są traktowane jako szczególny rodzaj tej umowy.
    Analizując głębiej umowę na czas określony wartym uwagi jest fakt, a właściwie nowa zasada zawierania umów na czas określony, którą obrazowo można przedstawić: 3-33. O co chodzi w tym zapisie? Otóż można zawrzeć maksymalnie trzy umowy na czas określony przy czym łączny okres ich trwania nie może przekraczać 33 miesięcy. Do tej pory możliwe było tylko dwukrotne zawarcie takiej umowy, a trzecia z kolei umowa na czas określony z mocy prawa stawała się umową na czas nieokreślony. W obowiązującym stanie prawnym jeśli pracodawca przedłoży pracownikowi czwartą umowę np. na okres 2 miesięcy to z mocy prawa stanie się ona umową na czas nieokreślony, nawet jeśli łączny ich czas wynosi mniej niż 33 miesiące. Zatem dla wyjaśnienia posłużmy się przykładem, gdzie pracodawca zawarł z pracownikiem trzecią umowę na okres dwóch miesięcy, czyli łączny ich czas wynosi 6 miesięcy, a więc mniej niż 33 miesiące, jednak w tym przypadku obowiązuje pierwsza część zasady 3-33, gdzie po trzeciej z kolei umowie na czas określony, czwarta umowa staje się umową na czas nieokreślony. Inny przypadek, w którym posłużymy się drugą częścią zasady 3-33 to sytuacja, gdy pracodawca zawarł z pracownikiem pierwszą umowę na czas określony trwającą 2 lata (24 miesiące), gdy upłynął czas trwania tej umowy, zawarł drugą umowę także na okres dwóch lat. W tym przypadku druga umowa po 9 miesiącach od jej podpisania, a więc w momencie upływu 33 miesiąca, przekształci się w umowę na czas nieokreślony.
    Jednak od tej zasady nowe przepisy przewidują także wyjątki, zwłaszcza w sytuacji kiedy pracodawca uzasadni u umowie odstępstwa od ustawowych ograniczeń dotyczących zatrudnienia na czas określony. Przy czym w uzasadnieniu trzeba podać obiektywne przyczyny tego odstępstwa. Dobrym przykładem jest umowa z pracownikiem budowlanym zatrudnionym na czas określony w kontrakcie budowlanym. Jeśli pracodawca ma wykonać dany kontrakt w ciągu załóżmy 5 lat i na ten okres zatrudnia pracownika, to jest to jak najbardziej obiektywna przyczyna odstępstwa od ustawowych ograniczeń. Pamiętajmy jednak o tym, że nie ma tutaj konkretnych przepisów i czasem, a nawet bardzo często sprawa będzie rozpatrywana z punktu widzenia konkretnego rodzaju firmy, danej branży, a więc badany będzie indywidualnie każdy przypadek.
    Odmienne uregulowanie znajdziemy także w okresach wypowiedzeń. Od 22 lutego 2016 roku umowę na czas określony wypowiada się z zachowaniem takich samych okresów wypowiedzenia jak umowę na czas nieokreślony. Jeśli zatem umowa zawarta jest na krótszy okres niż sześć miesięcy obowiązywać będzie dwutygodniowy okres wypowiedzenia, jeśli na okres dłuższy niż sześć miesięcy ale krótszy niż trzy lata – okres wypowiedzenia wynosi 1 miesiąc. Natomiast w przypadku umowy zawartej na okres dłuższy niż 3 lata – 3 miesięczny okres wypowiedzenia. Przypomnijmy, że wcześniej możliwe było wypowiedzenie umowy na czas określony jeśli spełnione były łącznie dwie przesłanki: umowa została zawarta na okres dłuższy niż sześć miesięcy i strony wyraźnie przewidziały w treści umowy możliwość jej wypowiedzenia, wówczas przy wypowiedzeniu obowiązywał dwutygodniowy okres bez względu na to, na jaki okres umowa została zawarta.
    Inną zmianą, jaka wiąże się z nowelizacją przepisów prawa pracy jest uregulowanie dotyczące umowy na okres próbny. We wcześniej obowiązujących przepisach można było znaleźć uregulowanie, że umowę na okres próbny można zawrzeć tylko raz z tym samym pracownikiem i nie mogła być ona dłuższa niż 3 miesiące. Dzisiaj natomiast wynika z przepisów, że umowa na okres próbny może być zawarta nawet dwukrotnie z tym samym pracownikiem jeśli po okresie próbnym, który jest czasem sprawdzenia umiejętności, kwalifikacji i przydatności pracownika na danym stanowisku pracodawca stwierdzi, że może jednak dany pracownik zdecydowanie lepiej będzie pracował na innym stanowisku. W takim przypadku może zawrzeć z tym samym pracownikiem kolejną umowę na okres próbny jednak ważne jest to, aby umowa dotyczyła rzeczywiście nowego, innego stanowiska pracy, a nie tylko formalnej zmiany nazwy stanowiska.
    Drugi przypadek kiedy można zawrzeć kolejną umowę na okres próbny z danym pracownikiem to sytuacja, w której od rozwiązania poprzedniej umowy o pracę z tym samym pracownikiem upłynął okres trzech lat. Wówczas ponowne przyjęcie wspomnianego pracownika, nawet jeśliby miał wykonywać tą samą pracę co wcześniej i na tym samym stanowisku uzasadnia możliwość zawarcia ponownie kolejnej umowy na okres próbny.
    Jak widać z powyższego – zmiany wprowadzone od dnia 22 lutego 2016 roku dotyczą w głównej mierze umów zawieranych na czas określony.

    Published by:
  • Zajęcie rachunku bankowego

    Organ egzekucyjny prowadząc swoje postępowanie w celu ściągnięcia przymusowego należności może zastosować wobec dłużnika różnego rodzaju środki. Jednym z nich jest zajęcie rachunku bankowego dłużnika. Takie zajęcie kieruje się do banku, jak również do dłużnika. Bank ma obowiązek udzielić komornikowi odpowiedzi, czy rachunek jest prowadzony oraz dokonać stosownego zajęcia. Wówczas środki pozyskane z rachunku, przeznacza on na pokrycie własnych kosztów oraz przekazuje wierzycielowi. Należy jednak pamiętać, że musi być to imienny rachunek bankowy, prowadzony na rzecz zobowiązanego. W innym wypadku bank musi odmówić takiego zajęcia.

    Jeżeli zaś rachunek prowadzony jest na oboje małżonków, organ musi zbadać, czy dług powstał już po zawarciu związku małżeńskiego. Jeżeli tak jest, konieczne jest wystawienie przez wierzyciela tytułu wykonawczego ze wskazaniem na oboje małżonków. Dopiero wtedy można dokonać zajęcia takiego rachunku i środków, które się na nim znajdują. Często takie zajęcie rachunku bankowego okazuje się dla dłużnika całkowitym paraliżem. Komornik zazwyczaj kieruje dokument zajęcia do kilku banków i może zdarzyć się tak, że zajęte zostaną wszystkie rachunki bankowe dłużnika. Najczęściej organ egzekucyjny kieruje jednocześnie zajęcie wynagrodzenia do pracodawcy. Ma on obowiązek przekazania jego połowy, jeżeli przekracza ono próg najniższej średniej krajowej.

    Published by:
  • Jakie działania może podejmować wierzyciel administracyjny

    Zdarza się niekiedy, że organy administracji publicznej windykują swoich beneficjentów. Najczęściej wynika to z niedopełnienia pewnych obowiązków lub nieopłacenia opłaty, która jest wymaga i obowiązkowa. Mało kto spodziewa się takiej sytuacji, jednakże nienależnie pobrane środki lub te nadmiernie pobrane, z winy urzędu, niestety trzeba oddać. Oczywiście ma tutaj zastosowanie ordynacja podatkowa, która jasno wskazuje, iż zobowiązania podatkowe wygasają po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja ustalająca kwotę do zwrotu stała się ostateczna. Oznacza to, że wierzyciel nie może bez końca windykować swojego dłużnika. Po upływie pięciu lat nie powinien on wykonywać już żadnych kroków.

    Pierwszym krokiem powinno być zawsze pismo informujące dłużnika o zaistniałej sytuacji i konieczności dokonania zwrotu płatności. Po upływie jakiegoś czasu, organ powinien skierować do dłużnika upomnienie. Takie upomnienie zawsze wysyłane jest za zwrotnym potwierdzeniem odbioru i koniecznie należy je pokwitować. Jeżeli dłużnik uchyla się od podjęcia przesyłki, po dwukrotnym awizowaniu trafia ona z powrotem do wierzyciela. Zgodnie z zapisem art. 44 kodeksu postępowania administracyjnego, przesyłkę taką uznaje się za prawidłowo doręczoną po upływie czternastu dni od pierwszego awizo. Strona ma czternaście dni na dokonanie zwrotu pobranych płatności.

    Oczywiście, w większości przypadków może ona zwrócić się do organu o rozłożenie długu na raty lub jego częściowe umorzenie. Większość organów administracji publicznej wyraża taką zgodę. Jeżeli zaś strona nie dokona żadnego zwrotu, wierzyciel jest zobowiązany do wystawienia tytułu wykonawczego. Taki tytuł kieruje się następnie do organu egzekucyjnego. W Polsce taką rolę pełnią urzędy skarbowe. Urząd powinien taki tytuł przyjąć do realizacji i przekazać go komornikowi do czynności egzekucyjnych. Komornik może dokonać zajęcia wynagrodzenia za pracę lub rachunku bankowego. Takie zajęcie przerywa bieg przedawnienia się długu i biegnie on na nowo przez okres pięciu lat. Może on również zająć ruchomość lub nieruchomość dłużnika, jeżeli jego dług jest wysoki.

    Wierzyciel ma również możliwość skierowania wniosku do sądu o wpis hipoteki przymusowej dla nieruchomości stanowiącej własność dłużnika. Wówczas, w przypadku sprzedaży nieruchomości, otrzymuje on konkretną sumę z podziału. Należy jednak pamiętać, że hipoteki można dokonać jedynie dla własności dłużnika, a dla współwłasności, jeżeli małżeństwo zostało zawarte przed powstaniem długu i tytuł wykonawczy został wystawiony na oboje małżonków. Musza oni posiadać również wspólność majątkową.

    Published by:
  • Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej

    Organy administracji publicznej zobligowane są do działania w granicach obowiązującego prawa. Każde rozstrzygnięcie, jakie wydawane jest przez konkretny organ, musi być zgodne z obowiązującymi przepisami i nie może ich w najmniejszym stopniu naruszać. W każdym urzędzie pracują jednak zwykli ludzie, którym zdarza się popełniać błędy. Niekiedy okazuje się, że w wyniku błędu ludzkiego lub błędu systemu informatycznego, decyzja wydawana jest niezgodnie z prawem. Wówczas organ, który poweźmie takie informacje, powinien niezwłocznie sprawę skierować do organu nadrzędnego, drugiej instancji w celu stwierdzenia nieważności takiej decyzji.

    Jest to najczęściej jedyna ścieżka umożliwiająca wyeliminowanie wadliwej decyzji z obiegu prawnego. Organ II instancji w takiej sytuacji powinien rozważyć wszczęcie postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności decyzji. Oczywiście, organ ten może zawsze takiego wszczęcia postępowania odmówić. Decyzja musi wyraźnie łamać konkretny przepis prawa, żeby można było postąpić w taki właśnie sposób. Postępowanie wszczyna się oczywiście przy pomocy zawiadomienia o wszczęciu postępowania, które kieruje się do strony. W zawiadomieniu należy stronę poinformować, iż ma ona możliwość zapoznania się z aktami sprawy w ciągu siedmiu dni od odebrania zawiadomienia i wniesienia uwag. Po upływie tego okresu, organ drugiej instancji powinien wydać stosowną decyzję w sprawie.

    Organ ten ma możliwość wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej lub też decyzji o umorzeniu postępowania, jeżeli było ono bezpodstawne. Od takiej decyzji stronie przysługuje tryb odwoławczy. Może ona wnieść skargę na decyzję takiego organu do sądu. Sąd rozstrzyga wówczas o uchyleniu lub utrzymaniu przedmiotowej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od jej stabilności, który przewidują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można tego traktować więc jak standardowej ścieżki do wyeliminowania decyzji z obiegu prawnego. Decyzja kwalifikuje się do stwierdzenia nieważności jedynie w sytuacji, kiedy bezspornie i widocznie narusza ona prawo. Należy wówczas wskazać stronie, jaki przepis prawa został naruszony i uzasadnić swoją decyzję. Każda decyzja administracyjna, która w jakikolwiek odbiega od pierwotnego żądania strony, powinna być przez organ uzasadniona, aby umożliwić stronie zrozumienie rozstrzygnięcia. W zależności od sytuacji, stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej może być dla strony krokiem korzystnym lub też mniej korzystnym. Należy pamiętać, iż organ drugiej instancji stwierdzając nieważność decyzji, eliminuje ją z obrotu prawnego. Wówczas sprawa wraca do etapu pierwotnego żądania strony, które musi na nowo rozpatrzyć organ pierwszej instancji. Decyzja ta może okazać się krzywdząca dla strony i pozbawiać ją pewnych praw. Może ona również prowadzić do windykacji należności i postępowania egzekucyjnego.

    Published by:
  • W jakiej sytuacji wznawia się postępowanie administracyjne?

    Postępowanie administracyjne jest bardzo specyficznym postępowaniem, które wymaga właściwie jedynie znajomości przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów szczegółowych dotyczących konkretnej materii. Takie postępowanie jest prowadzone w większości instytucji państwowych. Stroną postępowania jest zawsze osoba wnosząca swoje podanie do organu administracji publicznej. Niekiedy instytucje publiczne wznawiają postępowanie w sprawie zakończonej już prawomocną decyzją. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z czego to wynika i kiedy można to zrobić. Nie zawsze urząd ma bowiem możliwość wznowienia zakończonego już postępowania.

    Istnieje kilka możliwości, w których organ I instancji może wznowić postępowanie. Zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego z 1960 roku (tekst jednolity: Dz. U z 2016 r., poz. 23) postępowanie organ ma możliwość wznowić, jeżeli na jaw wyjdą nowe, nieznane na dzień wydania rozstrzygnięcia dowody oraz pojawią się nowe okoliczności. Dowody te oczywiście musiały istnieć w dniu wydawania decyzji, ale nie mogły być organowi znane. Takim dowodem może być na przykład dokument urzędowy w postaci decyzji, protokołu, czy zaświadczenia, a także innego typu dokumenty. Organ musi wówczas wziąć je pod uwagę i konieczne jest wznowienie postępowania administracyjnego w celu włączenia konkretnego dowodu do postępowania. W przypadku okoliczności, może być to sytuacja, która miała miejsce lub ma miejsce nadal, a nie była ona znana organowi w momencie wydawania decyzji administracyjnej lub innego rodzaju rozstrzygnięcia.

    Należy jednak pamiętać o tym, że organ I instancji, który rozstrzygał w sprawie ma możliwość wznowienia tego postępowania jedynie przez konkretny okres czasu. Kodeks postępowania administracyjnego określa okres pięcioletni i dziesięcioletni, zróżnicowane jest to w oparciu o konkretną sytuacją. Jeżeli zaś sprawa ulegnie przedawnieniu i nie będzie już możliwości wznowienia postępowania w celu uwzględnienia nowych dowodów i okoliczności faktycznych, wówczas organ powinien ograniczyć się do wydania nowej decyzji, w którym stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Najczęściej nie można już jednak niczego egzekwować ani domagać się na podstawie takiej decyzji. W przypadku większości płatności, zgodnie z Ordynacją podatkową, należności takie przedawniają się po upływie trzech lub pięciu lat, chyba że przepisy szczegółowe stanowią inaczej. Nie można więc wszczynać postępowania windykacyjnego w takiej sprawie. Często organy administracji publicznej decydują się na wznowienie postępowania właśnie w takim celu, aby uzyskać możliwość windykowania obywatela.

    Należy pamiętać, że jeżeli organ będzie chciał wydać nową decyzję, która będzie mniej korzystna dla strony postępowania, powinien w postanowieniu o wznowieniu postępowania w sprawie uchylenia decyzji, poinformować stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Takie prawo wynika bezpośrednio z art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego. Strona ma możliwość wniesienia uwag i nowych dowodów, które mogą mieć znaczenie dla sprawy i wpływ na wydawane rozstrzygnięcie. Oczywiście, należy pamiętać, że od decyzji uchylającej i zmieniającej poprzednie rozstrzygnięcie, strona ma zawsze możliwość złożenia odwołania do organu drugiej instancji za pośrednictwem pierwszego, w ciągu czternastu dni.

    Po złożeniu takiego odwołania, organ który wydawał decyzję w sprawie, ma siedem dni na to, żeby uwzględnić odwołanie. Jeżeli nie może on w pełni usatysfakcjonować strony swoim nowym rozstrzygnięciem, wówczas zmuszony jest przekazać sprawę do organu drugiej instancji. Organ odwoławczy całkowicie na nowo bada całą sprawę i rozpatruje wszystkie dowody i dopiero wtedy wydaje nowe rozstrzygnięcie. Może decyzję albo utrzymać w mocy, albo uchylić i samodzielnie rozstrzygnąć, albo też uchylić i przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji i wskazując, jakie okoliczności i fakty organ ten powinien wziąć pod uwagę. Należy pamiętać, że organ drugiej instancji bada sprawę od samego początku, a nie tylko sprawdza wydanie decyzji zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Istnieje możliwość utrzymania wadliwej decyzji, jeżeli ta nowa miałaby rozstrzygać dokładnie w ten sam sposób, a jedynie różnić się pod względem podanych przepisów prawa. Organ drugiej instancji musi jedynie naprawić błędy poprzednika w swoim rozstrzygnięciu.

    Taka ścieżka nie zamyka jednak drogi. Niezadowolony obywatel ma bowiem możliwość skierowania skargi do sądu, jeżeli nie podoba mu się rozstrzygnięcie. Taką skargę składa się znowu za pośrednictwem organu, który wydawał pierwotne rozstrzygnięcie. Zazwyczaj na rozprawę czeka się do czterech miesięcy. Sąd ponownie bada sprawę i sprawdza, czy zastosowane zostały odpowiednie przepisy prawa i prawidłowo je przełożono na daną materię. Sąd może oczywiście decyzję utrzymać lub uchylić. Po Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, stronie pozostaje jeszcze Naczelny Sąd Administracyjny. Również organ ma możliwość kasowania wyroku wydanego przez sąd. Ścieżka administracyjna może być więc dość długa i wyboista, jeżeli organ zdecyduje się wznowić postępowanie, które zakończyło się prawomocną decyzją. Bardzo rzadko zdarzają się jednak takie sytuacje.

    Published by:
  • Nowe przepisy prawa handlowego

    Do niedawna duża część polskich konsumentów nie zdawała sobie sprawy z tego, że mają oni możliwość każdorazowo zwrócić zakupiony przez siebie towar do sklepu, w którym go zakupili. Często w wielu sklepach pojawiają się karteczki o treści „zwrotów nie przyjmujemy”. Jest to jednak zapis niezgodny z polskim i unijnym prawem. Ustawodawca przewidział bowiem możliwość każdorazowego zwrotu nieużywanego towaru w ciągu czternastu dni od jego zakupienia. Oczywiście nie może być on używany. Nie musimy nawet posiadać przy sobie dowodu zakupu, jeżeli znamy jego konkretną datę i godzinę. Sprzedawca jest bowiem zmuszony nam wydrukować ponownie paragon. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku zakupów przez Internet. Dzisiaj nie ma już problemów z nietrafionymi zakupami i prezentami. Każdą rzecz zakupioną przez Internet, można bowiem również bez problemu odesłać z powrotem sprzedawcy i jest on nam zmuszony oddać pieniądze. Coraz więcej osób korzysta z tej metody. Decydują się na przykład na zamówienie kilku podobnych ubrań w różnych rozmiarach, a następnie, oczywiście na własny koszt, odsyłają niektóre z nich z powrotem do sklepu internetowego. Jest to bardzo duże udogodnienie.

    Published by:
  • Jak skutecznie odwołać się od decyzji obszarowej przyznającej płatność w pomniejszonej wysokości?

    Coraz większa ilość rolników, którzy korzystają z dopłat unijnych, które dystrybuuje Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, skarży się na obniżanie im płatności obszarowych w 2015 roku. Najczęściej obniżenia te wynikają z zastosowania dla nich mechanizmu powierzchni udowodnionej do działek rolnych, do powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru. Sytuacja ta wynika z przepisów unijnych, które nakazują jednoznacznie ARiMR, jako agencji płatniczej opieranie swoich decyzji na ustaleniach zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli. Każdy kraj unijny jest zobligowany do przeprowadzania kontroli administracyjnej wszystkich wniosków o przyznanie płatności składanych w danym roku.

    ARiMR posługuje się przy tym wyspecjalizowanym systemem komputerowym, który bazuje na ortofotomapach w skali 1:10 000. Są to bardzo dokładne zdjęcia, na których można działki mierzyć swobodnie z odległością do dwóch metrów. Co roku, Agencja dokonuje takich pomiarów i ustala swoje powierzchnie ewidencyjno-gospodarcze właśnie dzięki wyraźnym liniom upraw na konkretnych polach należących do danego rolnika. Poza tym, w przypadku losowo wybranych przez system rolników, dokonywane są również kontrole na miejscu. Są one przeprowadzane przez wyspecjalizowanych inspektorów terenowych, którzy nie tylko dokonują pomiaru działek za pomocą GPS, ale również sprawdzają dokładnie rośliny, które faktycznie zasiane są na danym polu. Z takiej kontroli inspektorzy sporządzają protokoły z czynności kontrolnych, a także wykonują wiele kolorowych fotografii.

    Następnie, protokoły z kontroli są weryfikowane i porównywane z treścią wniosku o przyznanie płatności oraz z załącznikami graficznymi wyrysowanymi przez beneficjenta, które stanowią integralną część wniosku. Następnie, ustalana jest uprawniona do płatności powierzchnia i wydawana jest przez kierownika biura powiatowego ARiMR decyzja o przyznaniu płatności w całości lub w pomniejszonej kwocie. Często przedeklarowanie przez rolnika powierzchni związane jest również z różnego rodzaju sankcjami, które znacznie obniżają płatność. Oczywiście, od takiej decyzji zawsze można wnieść odwołanie do organu II instancji, w tym wypadku do oddziału regionalnego ARiMR. Takie odwołanie zawsze wnosi się za pośrednictwem organu I instancji. Wielu rolników zastanawia się nad tym, w jaki sposób można uzasadnić takie odwołanie. Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego z 1960 r., wystarczy aby w odwołaniu od konkretnej decyzji napisać po prostu, że się z nią nie zgadza. Najlepszym wyjściem, jest jednak przedstawienie jakichkolwiek dowodów na poparcie naszych twierdzeń. Mogą być to na przykład aktualne pomiary dokonane przez uprawnionego geodetę. ARiMR zawsze zmuszona jest do ponownego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w danej sprawie. Niejednokrotnie okazuje się, że konieczne jest wysłanie na pole kontroli na miejscu, aby potwierdzić powierzchnię PEG. Zawsze warto jest się odwołać, ponieważ nic to beneficjenta nie kosztuje, a rzadko kiedy nowe rozstrzygnięcie jest mniej korzystne od tego pierwotnego.

    Published by: